— Oho! nie da! — z przekąsem zawołała — czemuby nie miał dać? Wielka figura! Ty, żebyś chciał, mógłbyś i z księżniczką jaką ożenić się!
W głosie jej brzmiało głębokie przekonanie o prawdzie tego, co wypowiadała.
— Bardzo edukowana będzie! do guwernantki chodzi!
Baba z zapałem trzepać zaczęła.
— A ty nie edukowany? a ty nie chodził do szkoły? Czytać i pisać popolsku i porusku umiesz, liczyć umiesz i — Bożeż mój, Bożeż, czego ty nie umiesz! Wszystko umiesz!
Chłopiec nie odpowiedział. Myślała, że zasnął i pocichutku wstawszy z ziemi, na palcach odeszła, zamierzając także do chwilowego spoczynku na ławce się ułożyć. Ale on dalekim był od snu.
Podniósł się wkrótce i usiadł.
— Pójdę, mamo — rzekł.
Słowa te, zda się, poderwały Romanowę z ławki, na której już leżała. Siadła także i wyprostowała się jak struna.
— Pójdziesz, synku? a dokąd?