— Myśleliście może, iż nie byłem głodny i tak sobie, dla przyjemności, czekałem, aż przyjdziecie do porządku! Bądźcie pewni, że jeść mi się chce jeszcze lepiéj, niż wam, ale cierpiéć nie mogę wrzasków waszych i kłótni... Co za ochota sprowadzać sobie na kark panów strażników i dozorców? czy nie lepiéj samych siebie pilnować? prawda?
— Prawda! — odezwało się kilka głosów, a jeden z nich ciągnął daléj:
— Już-to nie dziwota, że ty, Kaliński, nie lubisz, kiedy ludzie kłócą się i biją... U rodziców twoich było, jak u Pana Boga za piecem, co?
Zjadliwe szyderstwo brzmiało w chrypliwym głosie, i malowało się w cynicznéj fizyognomii więźnia, który wymówił te wyrazy.
— To prawda! — pochwycił inny więzień, brodaty i barczysty, — paniczyk z niego!
— A jednak dostał się tu jakoś pomiędzy nas!
— I chlipie z nami czerwony krupnik!
— I pomaga nam zamiatać turmę!
— A mama i tata nie przychodzą z wizytą!
— Cha, cha, cha!