— Sierotka to jest. Ot, uważa pani, biedne stworzenie, opuszczone...
— Rodzice jéj umarli? — zapytałam znowu.
Mieszał się coraz bardziéj, oczy spuszczał, palcami rąk z zakłopotania poruszał.
— Ot, co tu mówić! — szeptał. — Nie umarli... żyją sobie... matka porzuciła...
— Jakaś zapewne bardzo biedna i nieszczęśliwa kobieta?... — zaczęłam.
Podniósł twarz i uśmiechnął się nawpół z politowaniem, nawpół z goryczą:
— Gdzie tam biedna! — odsapnął. — Wcale nie biedna i z pięknéj familii... ojciec takoż... Ludzie wszystko wiedzą i o ojcu jéj wiedzą, co on za jeden... bogaty... majątek swój ma... Grzech im wielki!.. Przyjechała... maleństwo kilkodniowe jednym tu ludziom na opiekę zostawiła... pieniądze przysyłać przyrzekła... pojechała i wiadomość wszelka o niéj przepadła... Ot, uważasz pani, jak to z tą dzieciną było i co to jest za grzech!
Wszystko to wypowiedział z pochyloną w dół twarzą, ze spuszczonemi powiekami, z wielkiém zawstydzeniem. Potém, jakby usprawiedliwić chciał nieprzystojność podobnego opowiadania, dodał:
— No, cóż robić? Pani jest mężatką, to z panią o takich rzeczach mówić można. Cóż robić, różne wypadki na świecie bywają!
Widać jednak było, że wypadek, o którym była mowa, uważał za niezmiernie osobliwy i ludzkość zawstydzający. Chciałam dowiedziéć się, u kogo teraz stale przebywało to dziecko i kto się niém wyłącznie opiekował.