Kozacy odjechali.
Czekałem na nich bardzo długo, bo aż do godziny 7-ej wieczór. Kląłem i ich, i konie, jak mogłem i jak umiałem. Dopiero koło siódmej usłyszałem z daleka szczęk podków i głosy ludzkie. Z lasu po kilku minutach wynurzyło się kilku jeźdźców. Gdy się zbliżyli, poznałem czapki i mundury policyjne.
— Nie ruszać się z miejsca, bo będziemy strzelać! — zawołał jadący na czele i podniósł karabin.
Nic nie rozumiałem. Napad policjantów na podróżującego badacza? To nawet w Rosji rzadko się zdarza.
— Dobrze, nie ruszę się! — odpowiedziałem.
Podjechali i zażądali okazania dokumentów. Ponieważ wszystkie moje papiery były w porządku, opatrzone podpisami samego gubernatora, więc od razu policja zmieniła ton i zeszła z koni.
Gdy już siedzieli koło ogniska, dowódca oddziału z widocznym zakłopotaniem zapytał:
— Bardzo przepraszam, ale w jaki sposób pan się spiknął z „Jednookim”?
— Z kim? — spytałem.
— Z bandytą... z najniebezpieczniejszym bandytą, „Jednookim”.