Nad morzem na piaszczystym wybrzeżu jęczał pod razami człowiek.
Dwu tęgich oprawców smagało pletniami jego plecy, a smagając, szydzili:
— Masz oto proroku od wiernych swoich! Masz oto na pamiątkę od wielbicieli! Przyjmij, co dajemy wdzięcznym sercem!...
Ponoszący kaźń stał z otwartymi ustami, głową wstecz odwróconą, na poły przymknionymi4 oczyma i stękał głucho.
Zbudzony ze snu o ranku, po kilkudniowym więzieniu miał być wypuszczony, ale przedtem jeszcze wymierzono mu plagi.
Liczył je w duszy, nie wiedząc, na ile wyrok opiewa, liczył i wyczekiwał końca.
— Dwadzieścia jeden... aaach... dwadzieścia dwa... dwadzieścia trzy... Boże, Boże!... — szeptały zbielałe wargi.
Nagle osłabł, upadł na kolana, a głowa jego opadła na belek5 porzucony na piasku wybrzeża.
Posypały się pletnie na leżącego, ale on jeno6 na poły czuł ból.
Nagle światło jakieś zjawiło mu się pod powiekami.