Na co odrzekł Pantagruel:
— Przyjacielu, nie rozumiem tego szwargotu: jeśli chcesz, aby cię zrozumiano, przemów innym językiem.
Wówczas tamten odpowiedział:
— Al barildim gotfano dech min brin alabo dordin falbroth ringuam albaras. Nin porth zadilrin almucathim milko prim el elmin enthoth dal heben ensouim: kuth im al dim alkatim nim broth dechoth porth michas im endoth, pruch dal marsouimm hol moth dansrikim lupaldas in voldemoth. Nin hur diaaolth marbothim dag gousch pal frapin duch in scoth pruch galeth dal Chinon, min foultrich al conin butbathen doth dal prim343.
— Rozumiecie co z tego? — rzekł Pantagruel do swoich.
Na co Epistemon:
— Zdaje się, że to język antypodów: diabeł by tego nie ukąsił.
Zaczem rzekł Pantagruel:
— Mój kochasiu, nie wiem, czy te mury cię rozumieją, ale z nas żaden ani dudu.
Na to wędrowiec: