— Niech mnie drzwi ścisną, coś mi się zdawało, że to po szkocku.
Wówczas odparł Panurg:
— Prug frest frinst sorgdmand strochdt druds pag brlelang gravot chavygny pomardiere rusth pkalhdracg Deviniere pres Nays. Kuper kalmuch monach drupp del meupplist rincq drlud dodelb up drent loch minc ring iald vins ders cordeli bur jocst stzampenards347.
Na co odrzekł Epistemon:
— Czy mówisz po chrześcijańsku, mój przyjacielu, czy po patelińsku? Nie, to jakiś język z krainy latarników.
Zaczem rzekł Panurg:
— Heere, ik en spreeke anders geen taale, dan kersten taale, my dunkt nochtans al en zeg ik u niet een woord, mijnen nood verklaart ganoeg wat ik begeere: geef my uit bermhertigheit net, waar van ik gevoed mag zijn348.
Na to odparł Pantagruel:
— Tacyśmy mądrzy jak wprzódy.
Zaczem rzekł Panurg: