— Sadzę kapustę — odrzekł.
— Jakże to? Gdzie? — spytałem.
— Ha, panie, nie każdy może mieć jajka tak ciężkie jak moździerze i nie wszyscy możemy być bogaczami. Zarabiam sobie, jak mogę, na życie i noszę towar sprzedawać na targ do miasta, które leży tam w tyle.
— Jezusie! — rzekłem. — Toć tu jest jaki nowy świat?
— Hm — rzekł — nie żaden wcale nowy; ale powiadają, że gdzieś poza tym światem jest jakiś inny nowy, gdzie mają słońce i księżyc, i pełno innych pięknych rzeczy: ale ten tu jest dawniejszy.
— Dobrze tedy, mój przyjacielu — rzekłem — a jakąż nazwę ma to miasto, gdzie nosisz na sprzedaż kapustę?
— Nazywa się Aspharaga, mieszkają w nim chrześcijanie, godni ludzie: będą ci radzi.
Pokrótce namyśliłem się tam iść.
Po drodze spotkałem chłopaka, który zastawiał sieci na gołębie. Tedy spytałem:
— Mój przyjacielu, skąd wam się tu biorą te gołębie?