Klaudiuszowi cesarzowi, poprzednikowi Aureliana, gdy dowiadywał się o swoje potomstwo, wypadł losem ten wiersz, Aeneid., II, 278:
His ego nec metas rerum nec tempora pono.
Długie im trwanie w szczęściu przepowiadam,
Ani ich doli granic nie zakładam.
Jakoż i miał sukcesorów ciągnących się w długie pokolenia.
Toż imć Piotr Amy506, kiedy radził się tychże wróżeb, czyli zdoła ujść zakapturzonych zasadzek, napotkał na ten wiersz, Aeneid., III, 44:
Heu! fuge crudeles terras, fuge littus avarum.
Porzuć co żywo srogie barbarzyńce
I niegościnne wnet porzuć gościńce.
Zaczem wymknął się z ich rąk zdrów i cały.