Inna była magia słynnego króla Petozirysa1042.
Jeszcze Pantagruel nie skończył mówić, kiedy służba dworska ustawiła stoły i kredence, nakryła je wonnymi obrusami, talerzami, serwetami, solniczkami; przyniosła gąsiory, flasze, czarki, puchary, miski, talerze. Brat Jan, w towarzystwie kredencarzy, szafarzy, podczaszych, giermków i paziów, wniósł cztery przeraźliwe pasztety z szynki, tak wielkie, iż przypominały mi cztery bastiony Turynu. Wielki Boże! Jakżeż tam żwawo zmiatano talerze i wysuszano gąsiory! Nie byli jeszcze przy wetach, kiedy wiatr północno-zachodni zaczął wzdymać żagle. Zaczem wszyscy odśpiewali rozmaite pieśni, na chwałę najwyższego Boga na niebiesiech.
Przy owocach, Pantagruel zapytał:
— Rozważcie przyjaciele, czy wątpliwości wasze nie są w pełni rozwiązane.
— Ja już nie ziewam, Bogu dzięki — rzekł Rizotomos.
— Ja już nie drzemię jak pies — rzekł Ponokrates.
— Mnie się już nie miga w oczach — odparł Gymnastes.
— Już nie jestem na czczo — rzekł Eustenes. — Na cały dzień dzisiejszy bezpieczne są od mojej śliny wszystkie jadowite zwierzęta wodne i lądowe.
Rozdział sześćdziesiąty piąty. Jako Pantagruel spędzał czas ze swymi domownikami
— Na jakim stopniu hierarchii — spytał brat Jan — wśród tych jadowitych zwierząt, kładziecie przyszłą małżonkę Panurga?