93. żali a. zali (daw.) — czy, czyż. [przypis edytorski]

94. Podejrzewam was (...) rodziłyby odtąd dzieci przez ucho — Cały ten ustęp Rabelais uważał za bezpieczniejsze skreślić w drugim wydaniu tej księgi. [przypis tłumacza]

95. Ależ gałgan tchu ma — w oryginale: Que grand tu as te gousier. [przypis tłumacza]

96. potelskich i bremondzkich — Wioski w rodzinnych stronach Rabelais’go. [przypis tłumacza]

97. subtelni doktorowie skotyści — Duns Skot, teolog lubujący się w subtelnych rozróżnieniach. [przypis tłumacza]

98. Jak odziewano Gargantuę — Niewybredne efekty komiczne zawarte w tych przesadnych wyliczeniach zaczerpnięte są z dawnej Kroniki Gargantuińskiej. [przypis tłumacza]

99. barwy (...) niebieska z białym — francuskie barwy koronne. [przypis tłumacza]

100. Okam — Ockham, teolog scholastyczny, uczeń Skota. Znowuż Rabelais drwi z subtelności i łamigłówek scholastycznych. [przypis tłumacza]

101. pludry (daw.) — spodnie; zwykle sięgające do kolan lub tuż za kolano. [przypis edytorski]

102. saczek — słowo urobione przez tłumacza dla oddania francuskiej braguette, która w dziele Rabelais’go odgrywa pierwszorzędną rolę. Jest to podłużny woreczek, jaki w średniowiecznym kroju odzienia znajdował się u pludrów na męskie części rodne. Podobnież i zbroje średniowieczne posiadały odpowiadającą temuż saczkowi osobną ochronę. Często wyraz ten użyty jest w znaczeniu rozporka. [przypis tłumacza]