Potrzeba ludzi pcha do zbrodni,
A głód wywabia wilki z boru.
XXII
Żałuię czasu mey młodości41:
— Barziey niż inny iam weń szalał! —
Aż do mych lat podeszłych mdłości42
Iam pożegnanie z nią oddalał;
Odeszła; ba, ni to piechotą,
Ni konno; pomkła iako zaiąc;
Tak nagle uleciała oto,