Nie dla niej, panie, zgiełk dworskiej zabawy.
Gdy jej powinność nie woła na bitwy,
Gdy nic nie może dla Francyji sławy,
W ustroniu za nią przesyła modlitwy,
I w Bogu tylko, przez Boga natchniona,
Żyje dla Boga.
DUNOIS
Lecz otóż i ona!
SCENA IV
Ciż i Joanna (w pancerzu, ale bez hełmu i z wieńcem we włosach)