postrzegając Joannę
Cóż to za niewiasta?
zbliża się szybko ku niej, właśnie gdy ona kubek do ust przykłada, poznaje ją, wyrywa kubek i woła z przerażeniem
Ach, ojcze, matko! Coście wy zrobili?
To czarownica! Zgubicie się sami!
Precz z nią!
WĘGLARZ I JEGO ŻONA
Ach Boże! Zmiłuj się nad nami!
Żegnają się i uciekają.