DON MANUEL
Najpiękniejszego co żywo rumaka
Ze stajni mojej wyprowadzić trzeba,
Niech się maść biała łyszczy na nim taka,
Jak na dwóch koniach słonecznego Feba18.
Czaprak19 pąsowy niech pod siodłem będzie
A drogi kamień na cuglach20 i rzędzie21,
Bo na nim moja królowa usiędzie.
Wy, obleczeni w rycerskie ubranie,
Bądźcie gotowi, przy odgłosie rogów,