Gdy się pokaże, że wszyscy są w błędzie.
IZABELLA
do Chóru, na którego twarzach widać niespokojność i przestrach.
Serca nieczułe, serca nieprzebite!
Pierś wasza miedzi otoczona zbroją,
Ciało morskimi skałami pokryte,
Wy zniszczyć chcecie cichą radość moją.
Daremnie szukam w licznym waszym gronie
Oka, na którym łza litości płonie.
Gdzie moje dzieci, gdzie moi synowie?