Biada, o biada! Biada, o biada!
IZABELLA
Wy, duchy nieba, takeście wróżyli,
Także42 wyrocznia prawdę nam wykłada?
Biada tym, biada, co jej zawierzyli.
Po co uprzednio lękać się i marzyć,
Gdy takim końcem Bóg nas chciał obdarzyć?
Wy, których do mnie sprowadziła trwoga,
Co w bólu moim nakarmiacie wzroki
Patrzcie, jak kłamią i sny, i proroki,