— Nic nie znalazłem — mówił jęczącym głosem.
— I ja także, jaśnie panie — odpowiadał lokaj.
— Rozpacz!
— Rozpacz, jaśnie panie.
I Seweryn jęcząc zakładał na twarz rodzaj maski irszanej, napojonej goldcremem, a faworyty podwiązywał długim kawałkiem fularu, skropionym wodą portugalską.
— Może... jutro — bełkotał przez wąski otwór, wykrajany w szmacie irchowej.
— Może... jutro, jaśnie panie — odpowiadał lokaj.
Tymczasem przechodziło jutro bez żadnego rezultatu i tak samo dni następne.
Pewnego jesiennego popołudnia Seweryn zdenerwowany wlókł się wzdłuż kamienic, zatrzymując się przed każdą wywieszoną kartką.
Wstąpił już do dwóch domów, pomimo że ulica nie przypadła mu do gustu.