Na Canale Grande nauczyła go słowa — T’amo!
W rzeczywistości Irek mieszkał w Wiedniu na Leopoldstadt, został w Stadtparku zwymyślany przez jakąś mädel11 wracającą z „Waschanstalt”, a w Wenecji, wynudziwszy się nad cuchnącym kanałem, na próżno usiłował pozyskać względy dziewczyny posługującej w hotelu, grubej, trywialnej Włoszki, czeszącej się raz na trzy tygodnie...
W kilka miesięcy później Irek kupił sobie wąskie porte-bonheur12 i kazał je zakuć na ręku.
Było to szczytem elegancji i szyku.
Wysuwał teraz rękę spod mankietu i błyskał złotem bransoletki, drażniąc ciekawych niezwykłym tym zjawiskiem.
Gdy go pytano, wymijał zręczne odpowiedzi, honorem się znów zastawiając...
Szczególnie w teatrze imponował bezustannie, bransoletkę na ręku naciągał i nią pod oczy siedzącym w krzesłach kobietom świecił.
Niektóre mówiły:
— Patrz! To monstrum ma bransoletkę!
Inne, zaciekawione istotnie, rzucały badawcze spojrzenia.