Ona to wszystko zniszczyła, rozegnała jedną myślą pyszną i nieukróconą. To nawet, co mogło być piękne, to wielkie przebaczenie bezgranicznej kobiecej dobroci zbezcześciła brzydką, podejrzliwą myślą banalnej hotelowej awantury.
Uczuła to w głębi duszy jak cierń, jak kolce.
Wstyd ją ogarnął kobiecy.
Może podsunęła im myśl, której nawet nie mieli.
Doznała ulgi na myśl, że na dole, na tablicy, nie kazała pisać swego nazwiska. Miała bowiem w Krakowie daleką rodzinę męża, rodzinę ubogą, taką, do której w ogóle się nie przyznaje, bo odzież wytarta i maniery fatalne, więc wyraźnie zapowiedziała, ażeby nie umieszczono jej nazwiska w spisie gości.
— Nie dowiedzą się, jak się nazywam! — pomyślała prawie z radością.
Lecz zaraz chciała sobie przyznać rację, bo uparta była i pyszna nawet wobec siebie samej.
— Musiałam to zrobić — musiałam, choćby przez wzgląd na Pitę...
Uszczęśliwiona, że znalazła pretekst, spojrzała na łóżko, na którym leżała mała.
Dziecko miało oczy szeroko otwarte, lecz leżało nieruchome jak woskowa laleczka.