Pokus; czuł taką skłonność do sieroty,
Jak patriota (czasem) do narodu.
Był także dumny, że ją od sromoty
Ocalił z ruin burzonego grodu;
Że ją z pomocą kościoła na cnoty
Drodze utrzyma; lecz co wielu smucić
Będzie, nie chciała za nic się nawrócić.
LVI
Dziwna, w pogaństwie że jej nie zachwieje
Okropnej rzezi i walki wspomnienie.