— Gdzie funkcjonariusze tej dziwnej stacji? — przerwał milczenie Rovelli. — Chodźmy do naczelnika. Może on nam coś wyjaśni. Tu wszyscy błąkają się jak cienie.
— A chodźmy — ożywił się Leszczyc, otrząsając się ze szczególnej zadumy, która go opanowała.
— Próżny trud — usiłował wstrzymać ich Riszivirada.
Lecz nie dali się odwieść od postanowienia i poszli do urzędu ruchu. Zastali pusty pokój z parą nieczynnych aparatów na stole. Nawinął się im znajomy konduktor z „Infernalu”.
— Panie — zaczepił go niecierpliwie Leszczyc — gdzie naczelnik tej stacji?
— Tu nie ma żadnego naczelnika.
— Co?! Kpisz pan sobie?
— Broń Boże. Szukaliśmy, lecz nie ma żadnego urzędnika na stacji. W ogóle w chwili naszego przybycia nie było na dworcu ani jednej żywej duszy.
— A dróżnicy, a blokowy?
— Absolutnie nie ma nikogo ze służby prócz naszych z „Infernalu”.