A gdy już ze szczęścia nieco ochłonął, na skrzydłach ptaków się położywszy, zaczął na skrzypkach swoich pieśń dziękczynną Bogu grać.
I popłynęła ta pieśń w górę, a taka była czysta, tak rozmodlona, taka srebrzysta i świetlista, że święty Piotr, furtian26 niebieski, choć gwaru ziemskiego nie lubi i bramę niebios pilnie zamyka, roztworzył27 ją na oścież, by mogła wzlecieć jak ptak, prosto przed tron Pana.
A święty Michał, wódz archanielskich zastępów, który w złotej zbroi straż niebieskiego kasztelu28 czyni, ostrożnie miecz swój długi, o tęczowe mury z diamentu dzwoniący, w górę uniósł, by hałasu najmniejszego nie czynić.
I przestały śpiewać chóry anielskie i z zapartym tchem jej słuchały...
I święta Cecylia29 jej słuchała w podziwie i zdumieniu wielkim, bo i ona grać by piękniej nie umiała...
I Chrystus, co w zamyśleniu po ogrodzie rajskim wśród lilii białych chodził, zatrzymał się i swe święte, zadumane oczy na ziemię zwrócił, grajka, co tak się modlił, szukając.
A gdy spojrzenie jego na ów ptaków korowód, co Gotfryda niósł, padło, to zdziwiły się ptaki, że nie tylko ciężaru chłopca nie czują, ale i zmęczenia żadnego.
Tymczasem zapłonęła i zgasła nad morzem łuna zachodu, pociemniało niebo i jedna po drugiej wschodzić poczęły gwiazdy.
Patrzył Gotfryd w niebo tysiącem srebrnych świateł roziskrzone i zdawało mu się, że to spoglądają na niego oczy aniołów, a jeden z nich, matka jego, delikatną, przesłodką dłoń na oczach mu kładzie.
Zasnął tedy książę Gotfryd na skrzydłach ptaków, między niebem a morzem kołysany.