Jakoż niedługo czekali.
Zatętniły kopyta, zabrzęczały zbroje i nadjechali królewscy rycerze.
Jeno nie dęli w rogi i pieśni nie śpiewali, jako zwycięzcom przystoi — w ciszy i w smutku wielkim.
Jeno nie jechał na ich czele król ich mężny, miłościwy i szlachetny — na płaszczach ciało jego czterech grafów z odkrytymi głowami niosło. Bowiem gdy wrogów rozbiwszy do zamku powracał, żołdak16 jakiś nieprzyjacielski, za drzewami się przyczaiwszy, oszczepem w niego rzucił.
Oj, jakżeś ty, płatnerzu17 królewski, tę zbroję złotą kuł, że ją na wylot oszczep zdradziecki przebił i w sercu wroga utkwił!
Pobladła królowa jak lilia, za serce się chwyciła i martwa na ręce panien służebnych upadła.
Oj, jakżeś ty, płatnerzu królewski, tę zbroję złotą kuł!
Zwołał tedy brat króla wasali co najznakomitszych na naradę i tak do nich przemówił:
— Otośmy stracili króla, brata mego umiłowanego, a wraz z nim i królowę. Osierocony został nasz tron. Co więc mi począć, szlachetni panowie, radzicie?
Tak prawił, a w sercu nadzieję miał, że go wasale na tron zaproszą.