— To człowiek bez wartości.
Ordynat był innego zdania.
— Mylisz się, Luciu! — odrzekł sucho.
Więcej o Bohdanie nigdy nie rozmawiali.
Bodzio nie robił sobie nic z niechęci kuzynki, jakkolwiek niechęć tę odczuwał.
Do Słodkowic jeździł rzadko, bo i pan Maciej patrzył na niego krzywo.
Bodzio nazwał Słodkowce zakonem trapistów36, ale Lucię bardzo lubił, tylko się jej zawsze sprzeciwiał, robiąc z siebie przy niej umyślnie monstrum. Prędko odkrył tajne uczucia jej dla Waldemara i zrozumiał, że nie mają wzajemności. Chcąc ją z tego wyratować, opowiadał niestworzone bajki o swej miłości beznadziejnej do jakiejś Ludgardy, księżniczki czeskiej, która go nie kocha, a za którą on szaleje.
— I widzi kuzynka: pomimo to jestem wesół i żyję. Cóż mam robić? Trudno kogoś zmuszać do kochania. A gdzież ambicja? Ja będę marzył o ukochanej, ukochana zaś gwiżdże na mnie. To dobre sobie! Najlepiej w takich razach mówić: „pal cię, licho”; to przynosi ulgę.
Lucia zrozumiała, do czego Bodzio zmierza, i to ją gnębiło.
Bohdan dobrowolnie przyjął rolę pośrednika pomiędzy Lucią i ordynatem. Ją chciał wyleczyć z nieszczęśliwej miłości, Waldemarowi znów wmawiał stale wielkie zalety Luci, opiewał jej dobroć i urodę. I cieszył się myślą naiwną, że z czasem tę parę skojarzy. Odkrył raz swe zamiary panu Maciejowi, lecz źle trafił; dostał ostrą odprawę.