Michorowski spojrzał w tę stronę.
Stefci krew uderzyła do głowy.
— Zobaczył mnie!... Boże!... Że też ja go zawsze spotkać muszę!
Przyklękła po rozsypane kwiaty, udając, że go nie widzi.
Ale on już podjechał blisko, zdjął czapkę i zawołał żartobliwie:
— Dzień dobry pani! Co pani tu robi tak rano? Gdzie pani zdobyła tyle kwiatów? Pośród tych drzew jest pani jak rusałka.
— Toteż spotkałam wilkołaka — odparła z gniewem bez namysłu.
On podniósł brwi i złośliwie uśmiechnięty odrzekł:
— Owszem, chcę być wilkołakiem przy pani jako rusałce.
Stefcia poczerwieniała gwałtownie.