— Mamę wspominają zawsze, nazywając aniołem.
— Bo córka ciotki Podhoreckiej nie mogła być inna. Zna pan stosunek włościan141 w Obronnem do cioci, na rękach ją noszą. Ale to co innego: ciocia jest kobietą i nie zajmuje się zarządem ani gospodarstwem, o ludzi natomiast również bardzo dba. U pana ten stosunek idealny bardziej zastanawia.
Trestka zrzucił nerwowo binokle, co znaczyło, że chce mówić.
— Słuchamy! — zawołali wszyscy ze śmiechem.
Trestka popatrzał osowiałym wzrokiem i rzekł, machnąwszy ręką:
— Ja tam jestem zawsze na złej stopie z chłopstwem i ani myślę się starać o zmianę stosunku. Mam dbać o ich chałupy i żołądki, kiedy oni mi wypasają łąki i zboża.
— Niech pan ureguluje serwituty142.
— Nie mam czasu. Zresztą przyzwyczaiłem się już do procesów. Nie ciążą mi.
— Jest się czym chwalić — wzruszyła ramionami panna Rita. — Nie ma pan czasu! A cóż pan robi, ciekawam?...
— Staram się o panią — rzekł zapytany z szorstką otwartością.