— Miejscowi doktorzy i profesor z Warszawy.
— Kiedy zachorowała?
— We środę wieczorem.
Ordynat spojrzał jak wściekły.
— I mnie dopiero w sobotę zawiadomiliście? Jak można było?! — zawołał wzburzony.
— Telegrafowaliśmy po przyjeżdzie profesora. Pomoc lekarska była natychmiast. Robimy, co w naszej mocy — odrzekł szorstko Rudecki.
— Gdzie ona?
Rudecki zgarbiony posunął się naprzód.
W salonie spotkali doktorów. Ordynat powitał ich gorączkowo i bez słowa poszedł dalej.
W pokoju Stefci, w półmroku, Waldemar obok łóżka ujrzał profesora z Warszawy; trzymał on puls chorej. Przy nim stała pani Rudecka. Szybko zbliżyła się do wchodzących.