— Co tobie?
— Ja pana... nie kocham... nie kochałam nigdy... Nie! Nie! — krzyknęła Stefcia głuchym, zmienionym głosem.
— Co tobie?... Uspokój się!... Co mówisz?...
— Nie kocham pana!... Nie chcę!...
— To kłamstwo! — wybuchnął Waldemar. — Kochasz mnie i będziesz moja!
— Nigdy! nigdy!...
Drżała wzburzona bez granic, piersi jej gwałtownie falowały, oczy ciskały iskry.
Waldemar był straszny. Gniótł jej ręce powyżej dłoni, aż kurczyły się z bólu. Źrenice prawie czarne, pałające jak wulkan wpił w jej oczy i mówił chrapliwie:
— Musisz! Musisz... bo ja tak chcę!
Nerwowy, podniecony śmiech wybiegł z ust Stefci niby jęk męczeński. Spojrzała mu w oczy jak zraniona i zawołała: