Drugi raz w piątek wieczorem Stefcia znowu odzyskała przytomność na chwilę. Kilka osób stało dokoła niej. Waldemar klęczał, trzymając jej ręce. Popatrzyła szeroko otwartymi źrenicami, uśmiechnęła się i wyszeptała dość głośno:
— Kochacie mnie wszyscy?... Tak?
Pan Maciej przemówił do niej:
— Dziecko moje... to ja... dziadzio... i Waldy tu jest... Poznajesz nas?
— Poznaję. Waldy już dawno przy mnie. I Rita jest?...
Podniosła oczy, jakby szukając.
Panna Rita przysunęła się bliżej.
— Jestem, kochanie... jestem — rzekła, całując jej ręce.
— A mama?... Ojczuś, są? Gdzie Jurek i Zosia? Chcę wszystkich.
Dziewczynka już spała, ale Jurek wysunął się zza kotary łóżka i wtuliwszy pięści w oczy, buchnął na nogi Stefci z głośnym płaczem.