— Rany boskie!... Ksiądz Wyszoniek?...
— Miłościwa pani!... Miłościwa pani! — prosił Zbyszko.
— Miłościwa pani — powtarzała za nim Danusia, obejmując znów kolana księżny.
— Jakoże to być może bez pozwoleństwa rodzicielskiego...
— Zakon Boży mocniejszy! — odpowiedział Zbyszko.
— Bójcieże się Boga!
— Kto ojciec, jeśli nie książę?... Kto matka, jeśli nie wy, miłościwa pani!
A Danusia na to:
— Miłościwa matuchno!
— Prawda, że to ja byłam jej i jestem jako matka — rzekła księżna — i z mojej też ręki Jurand dostał żonę. Prawda! A jakby raz ślub był, to i przepadło. Może by się Jurand i posierdził, ale przecie i on księciu jako panu swojemu powinien. Wreszcie można by mu zrazu nie mówić, dopiero gdyby dziewczynę chciał innemu dać albo mniszką uczynić... Jeśli zaś śluby jakowe uczynił, to i nie będzie jego winy. Przeciw woli boskiej nikt nie poradzi... Dla Boga żywego, może to i wola boska!