— A spalili go na stosie.
— Za co?
— Bo gadał, że świecki człek potrafi tak samo tajemnice boskie wyrozumieć jako i osoba duchowna.
— Surowie ci go pokarali!
— Ale słusznie! — zagrzmiał opat. — Gdyż przeciw Duchowi Świętemu pobluźnił. Cóż to sobie myślicie! Może-li człek świecki co z tajemnic boskich wymiarkować?
— Nijak nie może! — ozwali się zgodnym chórem wędrowni klerycy.
— A wy, szpylmany654, cicho siedzieć! — rzekł opat. — Boście też żadni duchowni, choć głowy macie pogolone.
— Nie szpylmany my już ni goliardowie655, jeno waszej miłości dworzanie — odpowiedział jeden z nich, zaglądając w tymże czasie do dużej konwi, od której z daleka bił zapach słodu656 i chmielu.
— Patrzcie!... Mówi jakoby z beczki! — zawołał opat. — Hej, ty kudłaty! A czego do konwi zaglądasz? Łaciny tam na dnie nie znajdziesz.
— Ja też nie łaciny szukam, jeno piwa, którego nie mogę naleźć.