— Jak to co z tego? Jeśli za Jagienkę się pobije, to jakże mu potem o tej Jurandównie myśleć? Jagienka ci mu odtąd będzie panią, nie tamta; tego zaś chcę, bo to mój krewny i udał mi się!
— Ba, a ślubowanie?
— Na poczekaniu go rozgrzeszę! Zaliście nie słyszeli, żem to już obiecał?
— Wasza głowa na wszystko poradzi — odrzekł Zych.
Opat uradował się pochwałą, po czym przysunął się do Jagienki i zapytał:
— Czegożeś taka frasobliwa684?
Ona pochyliła się w siodle i chwyciwszy rękę opatową, podniosła ją do ust:
— Ojcze krzestny, a może byście też podesłali z paru szpylmanów do Krześni.
— Po co? Popiją mi się w gospodzie i tyla.
— Ale może jakowej zwadzie przeszkodzą.