— Lolo Karwowski.
— Nie.
— Dalibóg, nie domyślam się.
— Gustaw.
— Gustaw?
— Aa! nagadał tam tym, co się wyśmiewali z ciebie tyle przyjemnych rzeczy, że zaręczam ci, iż nieprędko zapomną. Wiesz, jak on to umie! Myślałem, że ich licho porwie.
— Tego bym się nie spodziewał!
— Ale bo go już dawno nie widziałeś... Ech! on też zagrzązł w tę nieszczęsną miłość po uszy. A to tęgi chłopiec... i żal mi go. Powiedz, ty się na tym znasz lepiej, bardzo on chory?
— O, nie dobrze z nim!
— Cóż to? Astma?