W tej chwili kasztelan bełski Firlej wszedł do namiotu.
— Mości książę — rzekł — ludzie moi złapali Kozaka, któren powiada, że na dzisiejszą noc szturm się gotuje.
— Miałem i ja już wiadomość — odpowiedział książę. — Wszystko w pogotowiu; niech tylko z sypaniem tych nowych wałów śpieszą.
— Już prawie skończone.
— To dobrze! — rzekł książę. — Do wieczora się przeniesiemy.
Po czym zwrócił się do czterech rycerzy:
— Po szturmie, jeżeli noc będzie ciemna, najlepsza pora do wyjścia.
— Jak to? — rzekł kasztelan bełski. — Mości książę, gotujesz wycieczkę?
— Wycieczka swoją drogą pójdzie... — rzekł książę — ja sam poprowadzę; ale teraz mówimy o czym innym. Ichmościowie podejmują się przekraść przez nieprzyjaciela i dać znać królowi o naszym położeniu.
Kasztelan zdumiał, oczy otworzył i spoglądał kolejno na rycerzy.