— Komu Bóg przysądzi.
— No, Bóg na naszego bat’ka1510 Chmiela łaskaw. Już twój kniaź na Zadnieprze, na swój tatarski brzeg1511, nie wróci. U Chmielnickiego bohato1512 mołojców1513, a u kniazia co? Szczery on żołnir, ale i nasz bat’ko Chmielnicki szczery żołnir. A ty już nie u kniazia w chorągwi?
— Z komisarzami jadę.
— No, ja rad, że ty stary znajomy.
— Jeśliś ty rad, tak ty mnie przysługę oddaj, a ja ci wdzięczen będę.
— Jaką przysługę?
— Powiedz ty mi, gdzie jest Bohun, ten sławny ataman, dawniej z perejasławskiego pułku, któren dziś musi już między wami wyższą pewnie mieć szarżę.
— Milcz! — odpowiedział groźnie Jaszewski. — Szczęście twoje, że my starzy znajomi i że ja pił z tobą, bo inaczej już by ja ciebie tym oto buzdyganem na śniegu rozciągnął.
Skrzetuski spojrzał na niego zdumiony, ale jako był człowiek prędkiej rezolucji, więc buławę w ręku ścisnął.
— Czyś oszalał?