— Co się stało? — pytał Skrzetuski.
— Radziwiłł idzie! Na twoją głowę wszystko zdaję, bo o tobie książę Jeremi mówił, żeś wódz urodzony. Ja sam będę doglądał, ale ty radź i prowadź!
— To nie może być Radziwiłł — rzekł Skrzetuski. — Skądże wojsko nadciąga?
— Od Wołkowyska. Mówią, że ogarnęli Wołodyjowskiego i tamten drugi podjazd, który niedawno posłałem.
— Wołodyjowski dałby się ogarnąć? To ojciec jego nie znasz. On to sam wraca, nikt inny.
— Kiedy mówią, że potęga okrutna.
— Chwała Bogu! to, widać, pan Sapieha nadciągnął.
— Na Boga! co mówisz? przecieby dali znać. Lipnicki pojechał naprzeciw...
— Właśnie to dowód, że nie Radziwiłł idzie. Poznali kto, przyłączyli się i razem wracają. Chodźmy! chodźmy!
— Zaraz to mówiłem! — zakrzyknął Zagłoba. — Wszyscy się stropili, a ja pomyślałem: nie może być! Zaraz to pomyślałem! Chodźmy! żywo, Janie! żywo! A tamci się skonfundowali... ha!