— Pójdźże wasza wielmożność gdzie na stronę, to ci go pokażę! — huknął Kmicic.
— Nie potrzeba — rzekł król — wierzym ci tak!
— Nie może być, miłościwy królu! — zakrzyknął pan Andrzej — sam tego chcę, jak o łaskę o to proszę, żeby mnie tu nikt, choćby nie wiem jak dostojny, kolorystą522 nie czynił! Źle by mi się nagrodziła męka, miłościwe państwo! Nie chcę nagrody, chcę, żeby mi wierzono, niechże niewierni Tomasze dotkną ran moich!
— U mnie masz wiarę! — rzekł król.
— Sama prawda była w jego słowach — dodała Maria Ludwika — ja się na ludziach nie mylę.
Lecz Kmicic ręce złożył.
— Miłościwe państwo, pozwólcie! Niechże ktokolwiek idzie ze mną na stronę, bo ciężko by mi tu było żyć w podejrzeniach.
— Ja pójdę — rzekł pan Tyzenhauz, młody dworzanin królewski.
To rzekłszy, odprowadził Kmicica do drugiej komnaty, a po drodze mówił do niego:
— Nie dlatego idę, bym nie wierzył, bo wierzę, ale by z waszmością pogadać. My się gdzieś na Litwie widzieli... Nazwiska sobie nie mogę przypomnieć, bo być może, iżem waszmości wyrostkiem523 jeszcze widział i sam wtedy wyrostkiem byłem.