— Jeszcze mi się z nim nie mierzyć. Ciął mnie koncerzem1080 w głowę i obalił razem z koniem... Szczęściem misiurka1081 z cnotliwej stali nie puściła, alem zemdlał.
— Tę misiurkę powinieneś w kościele powiesić.
— Będziem go ścigali choćby na kraj świata! — rzekł Kmicic.
Na to hetman:
— Patrzaj, jaką wiadomość dziś odebrałem po bitwie.
I podał mu list.
Kmicic przeczytał w głos następujące słowa:
„Król szwedzki ruszył z Elbląga, idzie na Zamość, stamtąd na Lwów, na króla. Przybywaj, Wasza Dostojność, z wszystką potęgą na ratunek Panu i Ojczyźnie, bo sam nie wytrzymam. — Czarniecki.”
Nastała chwila milczenia.
— A ty ruszysz z nami czy pójdziesz z Tatary1082 do Taurogów? — spytał hetman.