226. hajduk (z węg. hajdú) — zbrojny służący, lokaj. Nazwa stosowana w Polsce w XVIII w. wobec lokajów, zazwyczaj noszących węgierskie stroje, służących na dworach magnackich. Źródłosłów węgierski odnosi się do węgierskiej grupy etnograficznej zamieszkującej Hajduság, region geograficzny wchodzący w skład Kraju Zacisańskiego. Drugie znaczenie odnosi się do węgierskiego żołnierza piechoty. [przypis edytorski]
227. pajuk (daw.) — członek służby lub straży przybocznej; lokaj. [przypis edytorski]
228. Karol X Gustaw Wittelsbach (1622–1660) — król Szwecji w latach 1654–1660. [przypis edytorski]
229. wyderkaf (daw., z niem. Wiederkauf) — forma pobierania zakazanych wówczas przez Kościół odsetek od pożyczki, udzielonej właścicielowi nieruchomości, spłacanych dochodem z tej nieruchomości; tzw. kupno renty. [przypis edytorski]
230. szewiecki — dziś popr.: szewski. [przypis edytorski]
231. egzakcja (z łac. exactio: pobór, nadzór) — ściąganie podatku na wojsko. [przypis edytorski]
232. przesypywano kopce — kopce oznaczały granice posiadłości ziemskich. [przypis edytorski]
233. kostera (daw.) — ryzykant, hazardzista, szuler, awanturnik. [przypis edytorski]
234. żywić — tu: pozostawić przy życiu, darować życie. [przypis edytorski]
235. personat (daw.) — ważna osobistość. [przypis edytorski]