— Nie baba to, ale wiśnia — odrzekł Kmicic. — A co mi tam... Kazali wieźć, wiozłem; kazali oddać, oddaję!
Stary hetman wziął na to pana Kmicica za ucho i rzekł:
— A kto cię tam wie, zbereźniku, jakąś ty ją odwiózł... Broń czego Boże, jeszcze będą ludzie gadali, że ją od sapieżyńskiej opieki kolki sparły1602, i ja, stary, będę oczyma świecił... Cóżeście to na popasach czynili? Gadaj mi jeno zaraz, poganinie, zaliś1603 od swoich Tatarów bisurmańskich1604 obyczajów nie przejął?
— Na popasach?... — odrzekł wesoło Kmicic. — Na popasach kazałem sobie pachołkom skórę dyscyplinami1605 orać, a to żeby mniej przystojne chęci wygnać, które pod skórą mają swoje siedlisko, a które confiteor1606, na kształt bąków mnie cięły.
— A widzisz... Godnaże to jaka dziewka?
— At, koza! choć okrutnie gładka, a jeszcze więcej przylepna.
— Już bisurmanin się znalazł!
— Ale cnotliwa jako mniszka, to jej muszę przyznać. A co do kolek, mniemam, że by ją prędzej od pana zamojskiej opieki sparły.
Tu Kmicic opowiedział, jak i co było. Dopieroż hetman począł go klepać po ramieniu a śmiać się.
— No, ćwik1607 z ciebie! Nie darmoż tyle o Kmicicu powiadają. Nie bój się! Pan Jan człek niezawzięty i mój konfident1608. Przejdzie mu pierwsza pasja, to się jeszcze sam uśmieje i ciebie nagrodzi.