— Tak, wasza dostojność, tak!
— Czyli książę zna tego człowieka?
— Zna. To wachmistrz Soroka... Onże mi pomagał do porwania Bogusława...
— Rozumiem. — rzekł hetman. — Czeka go pomsta książęca...
Nastała chwila milczenia.
— Książę w matni — rzekł po chwili hetman — może się zgodzić go oddać.
— Wasza dostojność! — rzekł Kmicic — niech wasza dostojność zatrzyma Sakowicza, a mnie do księcia wyśle. Może go wydobędę.
— Także ci chodzi o niego?
— Stary żołnierz, stary sługa... Na ręku mnie nosił. Siła1664 razy życie mi ratował... Bóg by mnie skarał, gdybym go w takich terminach zaniechał.
I Kmicic drżeć począł z żalu i niepokoju, a hetman rzekł: