— Światła!
Wniesiono światło, jednocześnie z nim wszedł oficer służbowy.
— Wasza książęca mość! — rzekł — poseł sapieżyński pobuntował Głowbiczową chorągiew i odprowadził ją do hetmana.
Nastała chwila ciszy.
— Bić w kotły i w bębny — ozwał się wreszcie Bogusław — niech wojsko w szyku staje!
Oficer wyszedł, książę pozostał sam.
— To straszny człek! — rzekł sam do siebie.
I uczuł, że chwyta go nowy paroksyzm febry.
Rozdział XL
Łatwo sobie wyobrazić zdziwienie pana Sapiehy, gdy Kmicic nie tylko wrócił sam bezpiecznie, lecz przywiódł ze sobą kilkadziesiąt koni i starego sługę. Kmicic po dwakroć musiał opowiadać hetmanowi i panu Oskierce, jak i co się stało, oni zaś słuchali z ciekawością, bijąc często w dłonie i za głowę się biorąc.