Lecz pan Michał przede wszystkim był żołnierzem, więc jeszcze się obruszył:
— A w waćpanu wiecznie stary wolentarz1981 siedzi!... Milczałbyś lepiej, kiedy rzeczy nie rozumiesz. Służba!!
— Ot, co! — rzekł Czarniecki.
Rozdział XI
Pan Zagłoba, stanąwszy przed hetmanem, nie odpowiedział na radosne jego powitanie, owszem ręce w tył założył, wargę wysunął naprzód i począł nań spoglądać jak sędzia sprawiedliwy, ale surowy. Ten zaś jeszcze się bardziej ucieszył, widząc ową minę, bo już się jakowejś krotofili1982 spodziewał, i zaraz jął mówić:
— Jak się masz, stary francie? Cóż to tak nosem kręcisz, jakbyś jakowy niecnotliwy zapach wietrzył?
— W całym Sapieżyńskim wojsku bigos czuć!
— Czemu to bigos? — powiadaj!...
— Bo Szwedzi kapuścianych głów naszatkowali!
— Masz go! Już nam przymówił! Szkoda, że i waści nie usiekli!