— Spostponował2453 mnie strasznie! Ale dobrze mi tak za moją płochość, za moje grzechy! — mówiła do siebie.
Na trzeci dzień pan Tomasz wysłał kilkunastu ludzi na zwiady.
Ci wrócili czwartego dnia z doniesieniem, że pan Babinicz wziął Poniewież, a ze Szwedów nikogo nie żywił2454. Po czym poszedł nie wiadomo dokąd, bo słuch o nim przepadł.
— Już go nie znajdziem, póki znowu nie wypłynie! — rzekł na to miecznik.
Anusia zmieniła się w pokrzywę; kto z młodszej szlachty i oficerów dotknął się jej, wnet się sparzył. Piątego zasię dnia rzekła do Oleńki:
— Pan Wołodyjowski taki sam dobry żołnierz, ale mniejszy grubian2455.
— A może — odrzekła na to w zamyśleniu Oleńka — może pan Babinicz wierności dla tamtej dochowuje, o której ci w drodze z Zamościa wspominał.
Na to Anusia:
— Dobrze! Wszystko mi jedno...
Ale nie powiedziała prawdy, bo jej wcale nie było jeszcze wszystko jedno.