Po upływie pół godziny zasypał kartę, uderzył po niej ręką i rzekł:
— Posyłam jeszcze wezwanie, by się najpóźniej pro die 27 praesentis261 stawili, i tak myślę, że przynajmniej w tym ostatnim terminie zechcą non deesse patriae262. A teraz powiedz mi waćpan: macie-li jakie wieści o nieprzyjacielu?
— Mamy. Wittenberg wojska swoje pod Damą na łęgach musztruje.
— Siła ich?
— Jedni mówią, że siedmnaście tysięcy, drudzy, że więcej.
— Hm! to nas i tyle nie będzie. Jak waść sądzisz, zdołamy się oprzeć?
— Jeśli się szlachta nie stawi, to i nie ma o czym mówić...
— Stawi się, co się nie ma stawić! Wiadoma to rzecz, że pospolite ruszenie zawsze marudzi. Ale ze szlachtą damy sobie radę?
— Nie damy — rzekł chłodno Skrzetuski. — Jaśnie wielmożny wojewodo, toż my wcale żołnierzy nie mamy.
— Jak to: nie mamy żołnierzy?