Żołnierze wysyłani na drogę sprowadzali od czasu do czasu pojedynczych chłopów, aby zasięgnąć języka o Szwedach, ale niewiele można się było od nich wywiedzieć.
Chłopstwo było przerażone i każdy pojedynczo powtarzał, że Szwedzi tuż, tuż. Ale dokładnych objaśnień nikt nie umiał udzielić.
Gdy ściemniło się zupełnie, pan Wołodyjowski kazał ludziom siadać na koń, lecz zanim ruszyli, do uszu wszystkich doszedł dosyć wyraźnie odgłos dzwonów.
— Co to jest? — pytał Zagłoba — przecie na Anioł Pański za późno!
Pan Wołodyjowski słuchał przez chwilę pilno.
— To na trwogę! — rzekł.
Po czym puścił się wzdłuż szeregu.
— A nie wie tam który — pytał — co to za wieś czyli miasteczko w tamtej stronie?
— Klewany, panie pułkowniku! — odpowiedział jeden z Gościewiczów — my tamtędy z potażem468 jeździm.
— Słyszycie dzwony?