Invicem cedunt.
Ima permutat brevis hora summis1159...
Lecz nikt go nie słuchał, bo zapał bohaterskiej pani udzielił się wszystkim sercom. Sam król zerwał się z rumieńcami na pożółkłej twarzy i zakrzyknął:
— Nie straciłem jeszcze królestwa, skoro mam taką królowę!... Niechże się stanie jej wola, bo w natchnieniu proroczym mówiła. Im prędzej wyruszę i stanę inter regna1160, tym będzie lepiej!...
Na to ozwał się z powagą prymas:
— Nie chcę ja woli miłościwych państwa moich negować ani od przedsięwzięcia odwodzić, w którym jest hazard, ale może być i zbawienie. Wszelako za roztropną rzecz uważałbym jeszcze raz w Opolu, gdzie większość senatorów przebywa, zebrać się i tam konceptów zebranych posłuchać, które jeszcze lepiej i obszerniej sprawę wywieść i rozważyć mogą.
— Zatem do Opola! — zakrzyknął król. — A potem w drogę, i co Bóg da!
— Bóg da powrót szczęśliwy i zwycięstwo! — rzekła królowa.
— Amen! — rzekł prymas.