— Trudno, aby w obozie w namiocie pana wojewody witebskiego mieszkała, ale mogłaby przy córkach wojewodzińskich zostawać.
„Nie rozumiem! — pomyślał Kmicic — zaliby on naprawdę chciał jej być tylko opiekunem?”
— W tym jeno trudność, jak by ją w tamte strony w dzisiejszych niespokojnych czasiech1549 wysłać. Trzeba by z kilkaset ludzi, a ja Zamościa ogałacać nie mogę. Gdybym to znalazł kogo, co by ją w bezpieczeństwie dowiózł... Ot, waćpan mógłbyś się podjąć, bo i tak do pana Sapiehy idziesz. Dałbym ci listy... a waćpan dałbyś mi kawalerski parol1550, że ją bezpiecznie doprowadzisz.
— Ja mam ją do pana Sapiehy prowadzić? — rzekł ze zdumieniem Kmicic.
— Alboż to taka funkcja niemiła?... Choćby też i do afektu1551 po drodze przyszło?
— Ehe! — rzekł Kmicic — już tam moje afekta kto inny dzierżawi, a choć tenuty1552 mi nie płaci, przecie dzierżawcy zmieniać nie myślę.
— Tym lepiej, z tym większą spokojnością ci ją powierzę.
Nastała chwila milczenia.
— Co? podjąłbyś się? — spytał starosta
— Z Tatarami idę.