Gdyby sama sprawiedliwość z wagą w jednym, a gołym mieczem w drugim ręku wylazła zza wójtowskiego pieca i stanęła nagle między ławnikami, nie byłaby ich więcej przestraszyła jak ten morski sąd, konstytucje, jurysprudencje, procedury i zsyłki. Przez chwilę panowało głuche milczenie i dopiero po niejakim czasie ozwał się Gomuła cichym głosem, na który obejrzeli się wszyscy, jakby zdziwieni jego śmiałością:
— Dyć prawda! Konie sprzedasz, napijesz się; wołu sprzedasz, też; świnie, też. To już taki obyczaj.
— Toćwa napiliśmy się i wtedy ino wedle obyczaju — wtrącił wójt.
A potem ławnicy śmielej zwrócili się do Rzepy:
— Cóż, kiejś sobie piwa nawarzył, to go pij.
— Albo to tobie sześć lat? Albo ty nie wiesz, co robisz?
— Łba ci przecięć nie urwą.
— A jak pójdziesz do wojska, to se do dom możesz parobka nająć: on cię ta zastąpi i przy chałupie, i przy kobiecie.
Wesołość poczęła ogarniać z wolna zgromadzenie.
Nagle pisarz znowu otworzył usta: uciszyło się wszystko.